Urso Branco gevangenis ‘hel op aarde’ 27 april 2010

In januari 2010 ben ik twee weken met een groep andere studenten van de Fontys Hogeschool Journalistiek naar Brazilië geweest en heb daar de Urso Branco gevangenis in Porto Velho bezocht. In deze Amazone stad hebben wij artikelen geschreven voor JOIN, een magazine dat wordt uitgegeven door Lokaal Mondiaal in samenwerking met Beyond (Y)our World. 

De Urso Branco gevangenis

De Urso Branco is de laatste jaren negatief in het nieuws geweest. Een opstand in 2002 haalde in Nederland ook het nieuws en volgens het Inter-Amerikaans Hof voor mensenrechten zijn er sinds 1998, 113 doden gevallen en is de situatie sinds hun ingrijpen wel iets verandert maar is het er nog steeds ‘hel op aarde’. Samen met een ploeg heb ik de gevangenis bezocht en schrok ik van wat ik zag. Ik was in eerste instantie overdonderd en wist ik even niet wat ik moest zeggen. Na een paar minuten herpakte ik mijzelf en was ik weer de journalist die dit wilde vastleggen. In dit land worden in 2014 het WK voetbal gehouden en twee jaar later in 2016 is het Zuid-Amerikaanse land gast voor de Olympische Spelen. Brazilianen zien gevangenen als bandieten, mensen waar ze geen geld in willen stoppen. Brazilië is een van de landen die nauwelijks last heeft van de wereldwijde economische crisis maar zich ontzettend aan het ontwikkelen is. Dé Braziliaan heeft geen zin om geld te pompen in bandieten. In China werd er voor en tijdens de Spelen veel geschreven over de mensenrechten. Maar wat vinden wij dan van de situatie in de Braziliaanse gevangenis? Volgens het Hof zijn de gevangenissen in heel Brazilië mensonterend. Dus wie plannen heeft…. weet wel dat een Braziliaanse gevangenis geen pretje is.

Volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken zitten er op dit moment geen Nederlanders in de Urso Branco.

De reportages bij RTL Boulevard:
3 maart 2010:
Sms Brazili aan
26 april 2010:
Sms Brazili aan naar

Pedellen in de Amazone 8 februari 2010

Na een hobbelige zandweg dwars door de Amazone, waar de ontbossing duidelijk te zien is, komen we met drie auto’s en een trailer met kajakken aan bij een stukje onbeschrijfelijke natuur. De bankjes en het eethuisje, beiden gemaakt van waarschijnlijk het gekapte hout uit dezelfde regio, laten zien dat het een plek is waar recreanten genieten van de aftakking van de rivier de Mandeira. De rest is zoals wij de Amazone alleen van plaatjes kennen: bomen waar wij nog nooit van hebben gehoord, vlinders die zo blauw zijn dat ze nep lijken en waar de sterke stroming aan de oppervlakte zichtbaar is.

Buddy Jorge Fernandes heeft ons en een groep vrienden uit Porto Velho uitgenodigd voor de middag. Zijn vrienden spreken nauwelijks Engels maar met handen en voeten werk, komen we een heel eind.

Na wat foto’s te hebben geschoten duikt iedereen het water in. De modder die je aan de kant voelt verdwijnt na een stap in het water te hebben gezet. Zwemmen wordt er van ons verwacht. De enige houvast is een touw die gespannen is tussen twee bomen. “Voor als je in een stroming terecht komt”, zegt Jorge die al snel de mannen de kajaks van de trailer laat halen. Omstebeurt stappen we in de kajak en peddelen we wat heen en weer. Na de situatie een beetje te hebben afgetast gaan Jesper en ik beetje bij beetje verder. Ineens gaan onze kajakken wel heel snel en hoor ik Jorge schreeuwen dat we wel terug moeten komen. “De stroming is sterker dan jullie denken. Kom terug”, schreeuwt hij bezorgd. Mijn peddel steek ik aan een kant in het water waardoor ik omdraai. Met krachtige slagen probeer ik vooruit te komen maar dat gaat niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ik drijf af naar de kant en kom tussen een paar takken te terecht. Met mijn handen zet ik me af van de boom en kom in een wat rustiger vaarwater. Mijn armen tintellen van de inspanning maar ik ben er uit. Nog geen uur later is het weer raak als we met een deel van de groep een tochtje willen maken. Dit keer sla ik om en kom ik een kolk terecht. Ik word naar beneden gezogen maar kom na wat inspanning weer naar boven. De kajak die met de stroming is meegegaan, wordt tegengehouden door buddy Alex. Ik klim weer in mijn kajak en peddel naar de kant. De lunch geeft genoeg energie om een tweede poging te wagen. Deze keer komen we wel tot aan de stroomversnelling. Jesper en Guus proberen er tegenin te gaan maar komen geen steek vooruit. Dan maar terug naar de groep. En dat gaat sneller dan gedacht. Terwijl de zon op ons brandt zijn we in mum van tijd terug bij de rest. Nog een biertje en we pakken de boel weer in. Ook het afval nemen we mee. Want een vuilnisbelt in de Amazone is natuurlijk alles behalve onze bedoeling!