Door: Suzanne van Os, Michelle Witvoet en Tessa van Hoof
Reinier Evers oprichter van Trendwatchin.com
Een wereldverbeteraar, dat is trendwatchergoeroe Reinier Evers eigenlijk. Oprichter van Trendwatching.com hoopt binnen vijf jaar goed te kunnen samenwerken met NGO’s en onderwijs te kunnen bieden in de arme landen van de wereld. Voordat het zover is probeert hij zijn kindje trendwatching.com te verkopen aan een bedrijf dat wereldwijd actief is. “Het is mooi geweest, de machine draait nu goed en mij hebben ze niet meer nodig. Ik ben toe aan iets nieuws.” (meer…)
Een reismagazine via de mail en ook nog eens als app op je mobiele telefoon. Urban Daddy vertelt je in een paar seconde waar je moet zijn voor een kopje koffie, een lunch of diner en welke plek voor jou op dat moment het beste is. De startpagina van de UrbanDaddy is namelijk heel eenvoudig: je kiest de stad – helaas kun je alleen nog maar uit Amerikaanse steden kiezen – je geeft de dag aan, de tijd, de wijk en tadaa dan komt het coole: je geeft aan met wie je wat gaat eten en of drinken. Dat gaat dan verder dan je vriend, vrienden, vriendin, zakenrelatie want ook je mistress is een van de opties. Het programma zoekt in een paar seconde de beste plek waar jij op dat moment naar toe kunt gaan. En dat vind ik cool, aantrekkelijk, inspirerend en heeft het toekomstpotentieel. (meer…)
Lekker op vakantie maar tja dat vliegtuig… Zweten, een overheersende drang naar controle, zweten je totaal gestrest voelen. Kalmeringsmiddelen helpen niet maar je wilt wel naar die droomvakantie. Drie miljoen mensen hebben last van vliegangst en vermijden het liefst het vliegtuig. Maar door de globalisering kun je er bijna niet meer omheen. Stichting Valk is een instituut die de afgelopen jaren al 9.000 mensen van hun vliegangst hebben geholpen. Het slagingspercentage is volgens de stichting 98 procent. Dat vind ik cool, inspirerend, aantrekkelijk en heeft het zeker toekomstpotentieel
Aantrekkelijk
De Universiteit Leiden en KLM zijn oprichter van deze stichting. Slim natuurlijk omdat cursisten meteen in aanraking komen met het merk KLM. Als jij als merk ervoor zorgt dat de cursisten van hun vliegangast afkomen zullen zij eerder bij jou een ticket boeken dan de concurrent. Je bouwt een band op met het merk.
Daarnaast is de Universiteit Leiden betrokken bij deze cursus. Een combinatie van wetenschappelijk beproefde trainingsmethoden, deskundige, trainers en geavanceerde faciliteiten moeten er uiteindelijk toe leiden dat mensen met vliegangst afkomen van hun vliegangst. Het hoge slagingspercentage maakt de cursus aantrekkelijk om te volgen. Je moet er wel wat voor over hebben. Voor een 2 daagse training ben je 960 euro kwijt.
Inspirerend
Zoals ik al schreef hebben 3 miljoen last van vliegangst. Niet iedereen zal het hebben in de maten dat ze niet durven vliegen maar het is wel heel vervelend. Ook voor de mensen met wie je moet vliegen. Zo moest ik een keer met een familielid van Amerika terug naar Nederland met het vliegtuig. Dit persoon heeft erg veel last van vliegangst maar is toch in het vliegtuig gestapt. Zweten, bang dat er iets zou gebeuren. Zes uur heeft hij zo in het vliegtuig gezeten. Ik werd hierdoor ook gestrest. Niet omdat ik moest vliegen maar omdat hij zo panisch deed. Daarom vind ik het ook zo cool als mensen de strijd aangaan met vliegangst en daarna zonder zweethandjes het vliegtuig instappen.
Toekomstpotentieel
Omdat vliegen zo belangrijk is geworden in de huidige samenleving heeft deze methode zeker toekomstpotentieel. Als businessman met vliegangst kom je niet ver. En ook het boeken van vakanties naar verre oorden is heel normaal geworden. Wie mee wilt met de massa moet toch wel durven vliegen. Een retourtje Eindhoven – Berlijn is soms voordeliger dan met de trein van Maastricht naar Groningen. Enne… vliegen is de meest betrouwbare vorm van vervoer.
Vindmethode:
Reizen is mijn hobby en het lijkt mij vreselijk om vliegangst te hebben. Daardoor zou ik mijn hobby niet kunnen uitvoeren. Omdat ik een Sky Team member ben krijg ik het magazine Flying Dutchman. Daarin staan vaak coolhunts die ik kan gebruiken voor dit onderdeel van trendwatching en het is daarnaast interessant omdat de focus ligt op reizen.
Net op het moment dat coole vrouwen worden onderzocht tijdens de minor trendwatching is het een komen en gaan van mannelijke politici in Den Haag. Ze willen meer investeren in het gezin. Aah wat lief. Is dit een signaal dat vrouwen de baas gaan worden in Den Haag? Helaas, het lijkt het er niet op. Want Wouter Bos (PvdA) was nog niet eens vertrokken of de naam Job Cohen viel al met enige regelmaat. Het lijkt erop dat de Partij van de Arbeid de boot weer heeft gemist. Ze kiezen voor zekerheid, een man. De gedachte daar achter? Meer kans maken op het premierschap van Nederland? Is dat het?
Daarom vind ik Hillary Clinton nou zo cool. Manlief was al president van de Verenigde Staten geweest en nu was het haar beurt om een machtige vrouw te worden. Mannen aan de Hillary Clinton komt eraan, klonk het in 2008 tijdens de campagne in de USA. Dat een man uiteindelijk heeft gewonnen, tja dat is nu nog. Maar het feit alleen al dat Clinton het serieus heeft geprobeerd en nu Minister van Buitenlandse Zaken is vind ik cool, aantrekkelijk, inspirerend en heeft het zeker een toekomstpotentieel. Wie zal in Nederland de eerste minister-president zijn van Nederland? Aantrekkelijk
President worden van Amerika. Het klinkt aantrekkelijk. Ik denk dat strevertjes als Clinton maar ook bondskanselier Angela Merkel kikken op politieke macht. Dat zij na zoveel jaren de dienst uit maken. Dat zij, vrouwen, bepalen waar de wereld over praat. Dat maakt het aantrekkelijk voor deze vrouwen, tenminste zo denk ik erover als ik ze in hun functie bekijk. Clinton heeft daarbij nog iets speciaals. Ze was ooit de First lady en stond altijd naast haar mannetje. Die ging ook nog eens vreemd. Maar Clinton bleef haar man trouw en ze bleven bij elkaar. Toch bleef ze haar eigen idealen houden en strijd ze daar nu nog steeds voor. Inspirerend & toekomstpotentieel Wat Clinton in 2008 heeft gedaan is denk ik voor veel vrouwen ontzettend inspirerend. Laat zien wie je bent, geloof in jezelf en in het land en ga voor je idealen. Clinton probeerde het maar het is haar niet gelukt om uiteindelijk weer in het Witte Huis te gaan wonen. Dat wil nog niet zeggen dat zij geen trend heeft gezet. Ik geloof dat zij, waar dan ook ter wereld, vrouwen heeft geïnspireerd om ook te strijden voor een doel. Dat hoeft dan niet eens op politiek vlak te zijn. Wil je werken maar heeft manlief dat liever niet, of nog erger: je omgeving, denk aan Clinton. Zij heeft ook gestreden, ze was tenslotte de vrouw van….. Ook in de Nederlandse politiek zie ik mede door Clinton een verschuiving. Femke Halsema van Groenlinks is bijvoorbeeld populair en een graag geziene gast bij programma’s als De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman. Doorgaan tot dat je doel is bereikt. Ik wil niet zeggen dat Halsema meteen de eerste vrouwelijke minister-president van Nederland gaat worden (ik denk niet dat haar partij dat haalt) maar ze is net zoals Clinton een voorbeeld van een Nederlandse politica die ombokst tegen de ‘dassencultuur’ op het Haagse Binnenhof. Duitsland heeft Merkel die tot de machtigste vrouwen van de wereld behoort. Ik verwacht dan ook een verschuiving die niet heel lang meer op zich laat wachten.
Product
Stijlvol, snel, multifunctioneel, betrouwbaar en makkelijk in gebruik. Een Ipad vind ik een product voor Hillary. Ze kan haar ideeën snel en makkelijk aan betrokken laten zien. Het is makkelijk om mee te reizen, nieuws is binnen handbereik en het is ook nog eens stijlvol. De Ipad vind ik een echt Clinton-product
Veertig kaarsjes mag de Amerikaanse ruimtevaart organisatie (NASA) vandaag, 20 juli 2009, uitblazen. Om 10.56.20 PM dus 22.46.20 Nederlandse tijd is het namelijk precies veertig jaar geleden dat astronaut Neil Armstrong als eerste human being voet op de maan zette. Vier dagen eerder was hij samen met zijn collega’s Buzz Aldrin en Michael Collins vanuit het Kennedy Space Centre Cape Canaveral in Florida vertrokken naar de maan. 500 miljoen mensen keken vanuit de aarde naar de Apollo 11 die het drietal veilig op het landschap vol kraters bracht. “Het is een kleine stap voor een mens, maar een reuzensprong voor de mensheid”, aldus Armstrong. De ex-astronaut wordt vanmiddag, Amerikaanse tijd, samen met zijn twee oud-collega’s verwacht bij President Obama.
Small Step
Toentertijd was het vooral voor de Sovjet Unie een doorn in het oog dat juist aartsrivaal Amerika als eerste voet op de maan zette. Nu anno 2009 viert Amerika opnieuw de landing. En wie vandaag de Amerikaanse kranten leest heeft het idee hun land weer op de maan is geland. Maar schijn bedriegt. Het waren ‘slechts’ elf astronauten, allemaal Amerikaan, die de ‘small step’ ook maakten. Verschillende journalisten vragen zich af of het niet weer eens tijd wordt dat Amerika naar de maan reist. Maar als snel komen ze tot de conclusie dat er op dit moment belangrijkere zaken zijn die op dit moment spelen. En waarom zouden ze eigenlijk? Zover wij allemaal weten hebben rivalen van Amerika geen plannen om meer dan 200 000 miles af te leggen richting de maan. De kosten van het Apollo project waren toen 25 miljard, nu zou dat zo’n slordige 140 miljard zijn en met een staatschuld van ik weet niet hoeveel miljarden dollars lijkt het mij ook een beter idee om de maan voorlopig even met rust te laten. Toch ga ik deze week naar het Space Centre in Florida. Want wie wil nou niet zien waar de Apollo en zijn bemanning ooit de aarde verliet om een wel heel bijzonder trip te maken. Zij hebben in ieder geval de maan in hun paspoort staan. En dat kunnen maar weinig mensen zeggen…
Preuts ben ik niet, tenminste dat vind ik zelf. Omkleden tussen andere vrouwen in de kleedruimte van de sportschool is geen enkel probleem. Net zo goed ga ik ook niet onhandig met mijn handdoekje staan freubelen als ik na een zwemsessie mijzelf weer in normale kleding wil hijsen. En als ik in de ZARA een paar T-shirtjes wil passen en de paskamers zijn weer eens bezet wil ik dat leuke shirtje ook wel tussen het winkelt publiek aantrekken. No problem at all. Maar… aan de spleetjes tussen de deur en het aangrenzende muurtje van de Amerikaanse, veelal openbare, toiletten moet ik iedere keer weer wennen. Of ik nu naar een chique restaurant ga of de toiletten bij een koffiezaakje of op het vliegveld, het spleetje zit er altijd!
Paparazzi
Een inval op mijn privacy wil ik het ook niet noemen maar ik zit toch niet echt lekker als ik weet dat iedereen zo recht in dat kleine kamertje kan kijken. De Amerikaanse vrouw, die over het algemeen preutser is dan Nederlandse dames, heb ik er nog nooit over gehoord. Er wordt nooit over gesproken en zover ik weet heeft ook nog nooit een of andere celebrity geklaagd omdat het spleetje net groot genoeg was voor de achterdochtige paparazzi fotograven. Wellicht is het een soort van cultuurverschil. De fransen hangen boven het toilet en de Amerikanen hebben het spleetje in de deur. Het hangtoilet mogen ze van mij, touwens net zo goed verbieden als het gluurgat van de Amerikanen.
Vuurdoop
Enfin waarom ik hier over begin. Ik heb zojuist weer even de vuurdoop mogen ondergaan en ook deze keer was het weer wennen. Het gaat gewoon om het idee. Want denk maar niet dat een Amerikaan durft te gluren door dat spleetje. Maar toch, het zou theoretisch kunnen dus mocht je ooit een Amerikaanse toilet binnen stappen, ik heb je gewaarschuwd want ook daar ben je niet veilig voor eventuele camera’s. Big Brother is watching you!
Voor mijn dagelijkse cappuccino heb ik in Miami genoeg mogelijkheden. Allemaal lekker en ook is er bij alle koffietentjes de keus uit non-fat milk. En toch betrapte ik mij er laats op dat ik een sterke neiging heb voor Starbucks. Waarom, ik heb geen idee. De koffie bij het zaakje om de hoek is eigenlijk veel lekkerder maar het is geen Starbucks. En ook vandaag zit ik weer bij het koffiemerk uit Seattle. Deze Starbucks is gekoppeld aan het bekende en populaire Barnes&Noble. Een boekenwinkel a la Selexyz. Een verschil, hier mag je de boeken en tijdschriften meenemen naar het gedeelte van Starbucks en daar genieten van je koffie in combinatie met een goed boek en of een van de vele tijdschriften die op dit moment maar over één ding kunnen schrijven The King of Pop.
Terwijl ik de boeken over New York op mijn uitgekozen tafeltje aan het raam leg, loop ik naar de toonbank voor de koffie. “One skinny cappuccino, please.” Of course wordt er gevraagd of ik member wil worden van de boekenketen. Amerikanen zijn er namelijk dol op om member van iets te worden. “No thanks”, antwoord ik aardig naar de iets dikkere vrouw. “What is your name?” is de volgende vraag. Toen ik hier voor het eerst mijn koffie bestelde wist ik niet wat ik hoorde. Hoezo willen ze mijn naam weten? De precieze reden weet ik nog steeds niet. Ik denk dat het te maken heeft de rijen die kunnen ontstaan op drukke momenten zoals de ochtenden. Zakenlieden, dokters en studenten uit de buurt komen aan het begin van de dag snel nog even een koffie halen. Maar ook het persoonlijke aspect, dat Starbucks hoog in het vaandel heeft staan, zal er wellicht mee te maken hebben.
“My name is Sarah”, zeg ik tegen de vrouw. Sarah is mijn Starbucks naam. Mijn echte naam begrijpen de meeste niet en schrijven ze die altijd verkeerd. Al is die niet heel ingewikkeld. Tess kennen ze wel maar Tessa is dan weer net iets te ingewikkeld. Ondanks dat veel vrienden en vriendinnen mijn Tessa noemen leek het mij toch leuk om een Starbucks naam te hebben. Heb ik eindelijk een tweede naam. Want die heb ik in de tijd vóór Starbucks, nooit gehad….
Oh my… Balkenende is in Amerika. De hele Nederlanse pers stort zich massaal over het bezoek van onze premier aan Obama. Foto’s, artikelen en items tijdens het journaal. Want het is en blijft toch heel bijzonder dat onze premier bij dé Amerikaanse president opbezoek mag komen, toch?! Zijn houding wordt meteen door een aantal deskundige geanalyseerd. “Hij hangt een beetje naar voren. Dat deed hij ook al toen hij bij Bush opbezoek was.” De Nederlandse nieuwswebsites lijken het bezoek het belangrijkste nieuws van de dag te vinden. In Amerika denken ze daar net iets anders over. Een rondje langs de grootste nieuwssites – CNN, The New York Times , USA Today en de Washington Post - en ik kan op een enkel klein berichtje na niets vinden over het bezoek. En als er al aandacht aan wordt besteed zijn er zeker geen foto’s over te vinden.
RTL correspondent Michiel Vos vertelde in de uitzending van RTL Boulevard dat de Nederlandse pers achter de Amerikaanse pers moest staan tijdens de ontmoeting tussen de twee leiders. Maar waarom eigenlijk als het hier, in Amerika, helemaal geen big nieuws is? Willen de Amerikanen toch even laten zien dat zij bepalen hoe en wat? En waarom moet er zoveel aandacht worden besteed aan het bezoek. Gaat het over de inhoud van het bezoek of is het meer nieuws dat Balkenende als vierde leider in de wereld een handje mag komen schudden in de ‘oval office’ van de (nieuwe) president? Volgens mij is het vooral het laatste. Is onze premier misschien toch wel een beetje belangrijk?! Anders was hij toch pas over één jaar aan de beurt gekomen? Maar het kan natuurlijk ook zou zijn dat Amerika, Nederland nodig heeft. In 2010 vertrekken de Nederlandse troepen uit Afghanistan. Wellicht komt dat de Obama administration helemaal niet zo goed uit en hebben ze daarom gedacht dat het wel handig zou zijn als Balkenende even op de thee komt. Wat de echte reden is, zullen wij wellicht nooit te horen krijgen.
En zeg nou zelf, volgens mij vonden alle nieuwsconsumenten het best leuk om te zien/lezen hoe Balkenende bij Obama opbezoek was.
