Urso Branco gevangenis ‘hel op aarde’ 27 april 2010

In januari 2010 ben ik twee weken met een groep andere studenten van de Fontys Hogeschool Journalistiek naar Brazilië geweest en heb daar de Urso Branco gevangenis in Porto Velho bezocht. In deze Amazone stad hebben wij artikelen geschreven voor JOIN, een magazine dat wordt uitgegeven door Lokaal Mondiaal in samenwerking met Beyond (Y)our World. 

De Urso Branco gevangenis

De Urso Branco is de laatste jaren negatief in het nieuws geweest. Een opstand in 2002 haalde in Nederland ook het nieuws en volgens het Inter-Amerikaans Hof voor mensenrechten zijn er sinds 1998, 113 doden gevallen en is de situatie sinds hun ingrijpen wel iets verandert maar is het er nog steeds ‘hel op aarde’. Samen met een ploeg heb ik de gevangenis bezocht en schrok ik van wat ik zag. Ik was in eerste instantie overdonderd en wist ik even niet wat ik moest zeggen. Na een paar minuten herpakte ik mijzelf en was ik weer de journalist die dit wilde vastleggen. In dit land worden in 2014 het WK voetbal gehouden en twee jaar later in 2016 is het Zuid-Amerikaanse land gast voor de Olympische Spelen. Brazilianen zien gevangenen als bandieten, mensen waar ze geen geld in willen stoppen. Brazilië is een van de landen die nauwelijks last heeft van de wereldwijde economische crisis maar zich ontzettend aan het ontwikkelen is. Dé Braziliaan heeft geen zin om geld te pompen in bandieten. In China werd er voor en tijdens de Spelen veel geschreven over de mensenrechten. Maar wat vinden wij dan van de situatie in de Braziliaanse gevangenis? Volgens het Hof zijn de gevangenissen in heel Brazilië mensonterend. Dus wie plannen heeft…. weet wel dat een Braziliaanse gevangenis geen pretje is.

Volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken zitten er op dit moment geen Nederlanders in de Urso Branco.

De reportages bij RTL Boulevard:
3 maart 2010:
Sms Brazili aan
26 april 2010:
Sms Brazili aan naar

Censuurkaart Google online 22 april 2010

Lastig ben je op vakantie of aan het werk in Brazilië kun je Google niet optimaal gebruiken omdat het land heeft verzocht bepaalde zoekresultaten te verwijderen. In China is Google helemaal verboden. Maar ook dichtbij huis hebben landen Google verzocht om filmpjes en andere resultaten te verwijderen. Volgens het Amerikaans bedrijf trok Groot Britannië 59 keer aan de bel in de tweede helft van 2009. Brazilië spant de kroon met 291 verzoeken. Google vermeldt ook hoeveel keer ze gehoor hebben gegeven aan het verzoek. Zo gaf Google ruim 82 procent van de gevallen geheel over gedeeltelijk gehoor aan de verzoeken. In enkele gevallen op rechtelijk bevel.  Nederland staat zoals veel andere Europese landen onderaan de lijst met minder dan tien verzoeken.

Censuurkaart Google

De Amazone verandert in een vuilnisbelt 22 maart 2010

Door Tessa van Hoof

De bobo’s zijn het tijdens de klimaattop in Kopenhagen niet eens geworden met elkaar. Een verdrag bleef uit en de verdere ontbossing in de Amazone lijkt maar door te gaan. De toekomst – de jongeren – in de Braziliaanse stad Porto Velho lijken zich te realiseren dat zij in de longen van de wereld leven en dat ook zij belangrijk zijn om de verdere houtkap tegen te gaan. Net buiten de stad wordt een reusachtige stuwdam gebouwd. Duizenden bomen zijn daarvoor gekapt en het ecosysteem in de rivier de Mandeira is overhoop gehaald. Was het eerst nog een ver van mijn bed show, nu komt de ontbossing steeds dichterbij.

Meriane Fernandes Santos stopte toen ze dertien was met school en heeft nooit veel interesse gehad in het klimaat. “Ik woon hier in Porto Velho maar ik realiseer mij niet dat ik de Amazone woon. Het is gewoon zo.” De nu 24-jarige werkende jonge vrouw probeert er over te praten met familie en vrienden maar heeft, zoals ze dat zelf zegt, te weinig kennis om echt een mening te vormen. “Ik lees nauwelijks kranten en nieuwsprogramma’s op televisie sla ik ook meestal over.” Wel zegt Meriane dat de media meer aandacht besteed aan de longen van de wereld dan een aantal jaar geleden. “Dat doet iedereen in de wereld. Wij dus ook.” Op de vraag of ze iets heeft meegekregen van de klimaattop in Kopenhagen zegt ze: “Ik weet dat er veel wereldleiders aanwezig waren en dat ze het niet eens zijn geworden. Ze hadden die klimaattop net zo goed niet kunnen houden. Dat was beter geweest voor het milieu.”

Flaria Veves is een 24-jarige student uit Porto Velho en studeert sinds dit studiejaar – dat in februari is begonnen – aardrijkskunde. “Tijdens mijn studievoorbereidingen heb ik veel gelezen over de Amazone en weet ik dat het er niet goed aan toe gaat.” Maar volgens Flaria is zij een uitzondering. “De meeste inwoners uit Porto Velho zijn daar hier helemaal niet meebezig.” Om haar vrienden bewust te maken van het wereldwijde klimaat probleem probeert ze het afval te scheiden. “Ik wil dat zij dat ook doen maar dat krijg ik er niet makkelijk ingestampt. Het is niet zo dat ze het niet belangrijk vinden maar ze doen geen moeite.” Met haar studievrienden discussieert Flaria over de waterkrachtcentrale die niet ver van Porto Velho wordt gebouwd. “Het is heel dubbel. Door de bouw hebben veel mensen nu werk maar aan de andere kant worden er veel bomen gekapt. De bomen blijven voor altijd weg en de bouwvakkers hebben over een paar jaar geen werk meer. Dus ik vind het regenwoud veel belangrijker!”

“Iedere maand krijgen mijn ouders een magazine thuisgestuurd die gaat over politieke issues en over onderwerpen als het klimaat. De politiek gerelateerde artikelen lees ik sowieso voor mijn studie recht maar meestal blader ik dan ook door naar de klimaatspecials. Gewoon omdat ik het in interessant vind”, aldus de 23-jarige Jorge Fernandes die regelmatig gaat kajakken in de vertakkingen van de rivier Mandeira. Het zijn naast de ontbossing de kleine dingen waar Jorge zich aan ergert. “Heerlijke ontspanning vind ik het kajakken maar als ik andere recreanten hun afval zie laten slingeren dan erger ik mij daar ontzettend aan. De Amazone verandert in een vuilnisbelt als iedereen zijn afval op straat gooit.”
In februari is het nieuwe studiejaar voor Jorge weer begonnen. “We discussiëren regelmatig over het klimaat. Of we zoeken naar mogelijk nieuwe wetten die de ontbossing tegen kunnen gaan maar dat is niet zo makkelijk.” Of de 23-jarige student na zijn studie iets wil gaan doen met klimaat zegt hij: “Nee, mensen worden het namelijk toch nooit eens met elkaar.”

Dit is een bonusartikel uit Join Magazine. Wil jij meer uit Join lezen? Vraag snel een gratis abonnement aan en ontvang de nieuwe editie van Join op je deurmat!
Join is het gratis studententijdschrift over verre reizen, cultuur en de wereld. Deze keer: de Amazone special uit Brazilië en de allereerste column van Dennis Storm. Join ligt op 25 maart in de brievenbussen van abonnees en is vanaf dan ook verkrijgbaar op hogescholen, universiteiten en andere studentenlocaties.

BRON: http://duurzamestudent.nl/article/de-amazone-verandert-in-een-vuilnisbelt-787 

Pedellen in de Amazone 8 februari 2010

Na een hobbelige zandweg dwars door de Amazone, waar de ontbossing duidelijk te zien is, komen we met drie auto’s en een trailer met kajakken aan bij een stukje onbeschrijfelijke natuur. De bankjes en het eethuisje, beiden gemaakt van waarschijnlijk het gekapte hout uit dezelfde regio, laten zien dat het een plek is waar recreanten genieten van de aftakking van de rivier de Mandeira. De rest is zoals wij de Amazone alleen van plaatjes kennen: bomen waar wij nog nooit van hebben gehoord, vlinders die zo blauw zijn dat ze nep lijken en waar de sterke stroming aan de oppervlakte zichtbaar is.

Buddy Jorge Fernandes heeft ons en een groep vrienden uit Porto Velho uitgenodigd voor de middag. Zijn vrienden spreken nauwelijks Engels maar met handen en voeten werk, komen we een heel eind.

Na wat foto’s te hebben geschoten duikt iedereen het water in. De modder die je aan de kant voelt verdwijnt na een stap in het water te hebben gezet. Zwemmen wordt er van ons verwacht. De enige houvast is een touw die gespannen is tussen twee bomen. “Voor als je in een stroming terecht komt”, zegt Jorge die al snel de mannen de kajaks van de trailer laat halen. Omstebeurt stappen we in de kajak en peddelen we wat heen en weer. Na de situatie een beetje te hebben afgetast gaan Jesper en ik beetje bij beetje verder. Ineens gaan onze kajakken wel heel snel en hoor ik Jorge schreeuwen dat we wel terug moeten komen. “De stroming is sterker dan jullie denken. Kom terug”, schreeuwt hij bezorgd. Mijn peddel steek ik aan een kant in het water waardoor ik omdraai. Met krachtige slagen probeer ik vooruit te komen maar dat gaat niet zo makkelijk als ik had gedacht. Ik drijf af naar de kant en kom tussen een paar takken te terecht. Met mijn handen zet ik me af van de boom en kom in een wat rustiger vaarwater. Mijn armen tintellen van de inspanning maar ik ben er uit. Nog geen uur later is het weer raak als we met een deel van de groep een tochtje willen maken. Dit keer sla ik om en kom ik een kolk terecht. Ik word naar beneden gezogen maar kom na wat inspanning weer naar boven. De kajak die met de stroming is meegegaan, wordt tegengehouden door buddy Alex. Ik klim weer in mijn kajak en peddel naar de kant. De lunch geeft genoeg energie om een tweede poging te wagen. Deze keer komen we wel tot aan de stroomversnelling. Jesper en Guus proberen er tegenin te gaan maar komen geen steek vooruit. Dan maar terug naar de groep. En dat gaat sneller dan gedacht. Terwijl de zon op ons brandt zijn we in mum van tijd terug bij de rest. Nog een biertje en we pakken de boel weer in. Ook het afval nemen we mee. Want een vuilnisbelt in de Amazone is natuurlijk alles behalve onze bedoeling!

Nederland in een stad 4 februari 2010

Als de wielen van vlucht IB 6827 de Braziliaanse grond raken ontstaat er een mini-carnaval binnenin het vliegtuig. Gillend, alsof ze wereldkampioen voetbal zijn geworden, verwelkomen de Braziliaanse inzittenden weer hun land. Welkom in Brazilië, welkom in Sao Paulo.

En ook in de aankomsthal lijkt de feestvreugde te zijn losgebarsten. Joris Linssen zou eens met zijn programma Hello Good Bye naar Brazilië moeten komen. Want als het om verwelkomen gaat heeft DE nuchtere Hollander nog veel te leren. Als gillende keukenmeiden staan familieleden en vrienden hun geliefden hier op te wachten. Dat Brazilianen temperament hebben is meteen al duidelijk.

Groot is deze hoofdstad van de gelijknamige staat Sao Paulo. De schatting is dat zestien miljoen mensen hier leven. Maar dat is slechts een van de vele tellingen, aangezien het niet duidelijk is wat nou precies de stadsgrenzen zijn. Bij het zien van het oude stadcentrum heb je maar een paar procent gezien van wat er allemaal te doen en te beleven valt in Sao Paulo. Zo wonen hier de grootste groep Jappenners buiten Japan om en leven arm en rijk letterlijk naast elkaar. Vanuit de dure en luxeuse appartementen heb je een uitzicht over de Favela Paraisópolis. En dat is best vreemd. Zit je als rijkenstinkerd ’s ochtends je ontbijtje te eten en heb je een uitzicht over een gebied waar duizenden het arm hebben. Leedvermaak of zien ze het niet eens?

De stad even door fietsen zoals in Nederland doe je niet. Dat er fietspaden in Nederland zijn, is al een luxe maar Sao Paulo is gewoon te groot. Zelfs met de auto kom je niet makkelijk van punt a naar b. Het fileprobleem kennen ze hier ook. Voor een ritje neem je extra de tijd. De Paulistanos, zo worden de inwoners van Sao Paulo genoemd, zeuren niet over het fileleed het hoort er gewoon bij.

Een paar dagen Sao Paulo is eigenlijk veel te kort. Er is nog zoveel meer te zien dan het oude stadcentrum met daarin de vele historische gebouwen zoals de Metropolitana katherdraal en het uitzicht vanaf het voormalige hotel Terraço Itália. Daar vandaan is een geweldig stadspanorama te zien en kun je de stadgrenzen niet eens zien.