Een sport bekijken betekent voor een Amerikaan: consumeren. Of er nu thuis voor de televisie naar de superbowl word gekeken of er wordt een bezoek gebracht aan een baseball game. Er wordt gegeten, gedronken, souvenirs worden aangeschaft, want als er thuis op de bank wordt gekeken met vrienden moet de des betreffende club wel op een manier worden ‘ge-suport’. Het liefst met T-shirt en cap!
Dat de gemiddelde Amerikaan kamt met overgewicht verbaasd mij dan ook niet. Tijdens een baseball game in de MLB, de zogenaamde Major League Baseball, keek ik mijn ogen uit. Niet alleen omdat ik grote groepen vrouwen zag maar ook de hoeveelheden snacks: pizza, worsten, friet, kipnuggets met verschillende sausjes en alles natuurlijk friet! En de dranken, 0.33 cl cola, ho maar het begint toch echt met een halve liter. En wie niet van zijn plek wil om drank te halen kan een beroep doen op bezwete mannen die lans lopen en kreten schreeuwen als: ‘HEINEKEN, COLD HEINEKEN!’
Tijdens de wedstrijd vroeg ik mij meerdere malen af of de supporter komt voor de wedstrijd, voor de sfeer, het eten of alle drie. En ik zou het eigenlijk nog steeds niet weten. Met mijn small diet coke keek ik in ieder geval mijn ogen uit. Naast mij zaten twee, ik denk vriendinnen maar als het lovers zouden zijn zou ik het ook geloven, dikke vrouwen. Ik denk dat ze in totaal zo’n 2000 calorieën (max. voor een vrouw per dag) aan bier en snacks naar binnen hebben gewerkt en op een manier dat je er eigenlijk van walgt en met jezelf afspreekt nooit meer een worst met drie verschillende sausjes naar binnen te werken. De vrouwen, supporters van de New York Mets, schreeuwde ook bij iedere goed gegooide worp naar hun mannen op het veld. En believe it or not vaak nog met een halve worst in hun mond. Niet ver van mij zat ook een jongetje die samen met zijn opa en zusje, die het niks aan vond en constant met haar telefoon zat te spelen, het spelletje te aanschouwen. Het jongetje, ik denk van een jaar of 10 zat met zijn ‘glove’ in de hand, te hopen dat een bal zijn richting op zo komen en dat hij, een van de vele duizenden andere in het stadion, de bal zou vangen. Fascinerend heb ik naar hem gekeken. Dit jochie hoopt natuurlijk om ooit op het veld te staan. De kans, misschien wel kleiner dan dat hij die ene bal vangt. Stiekem heb ik een paar foto’s van hem gemaakt. Ik heb niks tegen al dat consumerende gedrag, echt geloof me, want al dat geld dat al die te dikke Amerikanen aan fastfood uitgeven, geef ik waarschijnlijk uit aan mijn garderobe en aan de skinny cappuccino’s van Starbucks, maar ik vraag me echt af hoeveel mensen nog op de kleine plastic stoeltjes zullen zitten als er niks van fried spul en drank wordt verkocht. Mijn hoop is dus gevestigd op dat lieve jochie mijn zijn glove. Alleen de kans dat hij net zoals zijn buurman wordt van, ik schat 150 kilo, is zelfs groter dan dat hij de bal vangt of ooit zelf op het veld een homerun slaat.
